KIDRON

Kidron biedt psychosociale hulp, onderwijs, advies en coaching vanuit Bijbels perspectief, waarin de Liefde van God centraal staat.

Alleen…

Alleen….. (1/3)

Ik zat in mijn spreekkamer en staarde voor mij uit. Mijn blik ging nog een keer over de mail van de
moeder die ongerust was over haar zoon Peter van 14 jaar. De school waarop Peter zit had haar
gebeld dat het niet goed ging met Peter. Zij wist dat Peter werd gepest op school. Zij had hier al vaker
over gereclameerd bij de mentor, maar het had niet geholpen. Vaak zag ze Peter bedroeft thuis komen.
Hij zei dan niet veel en trok zich terug achter zijn spelcomputer. Hij leek dan zo onbereikbaar.
Een kopje thee, vriendelijke woorden, niets kon echt helpen om hem uit zijn schulp te laten komen.
Zijn moeder had aangeklopt om hulp voor haar zoon. Zij wist het niet meer.
Op de mail van moeder heb ik Peter uitgenodigd voor een gesprek. En deze morgen was hij er.

Een paar mooie donkere ogen, strak gekamde haren en sportief in de kleren. Een nette jongeman.
Een beetje schuchter nam hij plaats in de stoel tegenover mij. Ik zag dat hij het spanend vond.
Onderwijl dat ik koffie voor mezelf zette en cola voor hem inschonk maakten we kennis. Hij zat stil op het
puntje van zijn stoel in afwachting van wat er zou komen. Al snel kwam het gesprek op school.
Zijn ogen werden nog donkerder als hij vertelde over die pestkop. Die jongen die hem dagelijks uitschold
voor dikzak en hem dan begon te duwen en aan zijn kleren ging trekken. Een lichte rilling ging over mijn
rug en moest even terug denken aan de tijd dat ik 14 jaar was. Ik voelde met hem mee en zag de afwijzing
in zijn ogen. En ik zag meer. Wat dat precies was wist ik toen nog niet.

Op de momenten dat hij gepest werd voelde hij zich zo alleen. Ik vroeg hem hoe dat voor hem was en hield
hem de doos met playmobil poppetjes voor. Ik was benieuwd wat hij daar mee zou doen.
Na een poosje rommelen liet hij een poppetje zien. “kijk, zo voel ik mij dan” zei hij en ik zag zijn ogen vochtig
worden. Hij hield mij een poppetje voor; een klein jongetje van misschien 5 jaar oud, bloot met alleen een
zwembroekje aan. “ja, zo voel ik me dan, en ik weet niet wat ik dan moet doen”.
Boosheid, verdriet en machteloosheid klonken in zijn stem. Voor de pester pakte hij een poppetje van een
volwassen krijger, geheel gekleed in het zwart met een helm op, met een groot zwaard in zijn hand, die
dreigend voor hem stond. Opnieuw voelde ik een rilling over mijn rug trekken.
Onverstoorbaar beleef hij in de doos met playmobil zoeken. Hij haalde vervolgens daar de poppetjes uit die
leken op zijn vrienden, zijn moeder, de mentor en zette ze allemaal op een grote afstand van Peter in zijn
zwembroekje. Niemand deed iets. Niemand zei iets. Hij stond er alleen voor. Zo bloot, zo kwetsbaar.
Een onzichtbare muur trok hij voor zich op. Even was hij onbereikbaar. Alleen met zijn herinneringen.
Zo alleen…..
Met trillende handen dronk hij zijn cola op.

Het liefst had ik hem in mijn armen gedrukt, maar kon alleen maar uitbrengen dat hij hier veilig was.